دو سال پس از خودکشی زهرا خاوری؛ عدالت تأمین نشد!

دومین سالگرد خودکشی «زهرا خاوری»، دانشجوی دانشگاه کابل، در حالی از راه می‌رسد که عدالت در رابطه به قضیه‌ی او هنوز تطبیق نشده و وعده‌ها مبنی بر پی‌گیری دوسیه‌اش عملی نگردیده‌اند. دو سال پیش، در ۲۸ عقرب ۱۳۹۶، زهرا خاوری، یکی از دانشجویان دانشکده ویترینری دانشگاه کابل، با خوردن «مرگ موش» به زندگی‌اش پایان داد. دلیل خودکشی او، سختگیری استاد رهنمای پایان‌نامه‌اش و فشارهای روحی ناشی از آن بود.

نزدیک به یک هفته بعد از خودکشی زهرا خاوری، سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، در معرفی نجیب‌الله خواجه عمری به‌حیث سرپرست وزارت تحصیلات عالی افغانستان، از این وزارت خواست که قضیه‌ی خودکشی زهرا خاوری را بررسی و نتایج‌اش به مردم اطلاع دهد. سرورش دانش پرسیده بود: «آیا این قابل قبول است که یک دختر با این همه شرایط سخت و دشوار از دورترین و فقیرترین نقاط کشور با شور و شوق فراوان، خود را به دانشگاه برساند، ولی وقتی وارد دانشگاه شود، یا دست به خودکشی بزند و یا دانشگاه را برای خود جهنمی ببیند که آرزو کند هر چه زودتر از شر آن خلاص شود؟»

خودکشی زهرا خاوری، اعتراض‌های گسترده‌ای را در فضای مجازی و واقعی، و در رسانه‌های افغانستان به‌دنبال داشت. دانشجویان دانشگاه کابل، در برابر ریاست این دانشگاه، اعتراض برپا کردند و خواستار پی‌گیری پرونده‌ی او شدند. دانشجویان معترض خواستار بنای یک منار یادبود به‌نام زهرا خاوری و تعلیق وظایف «گل محمد طنین»، استاد راهنمای او، و نیز مدیر خوابگاه دخترانه شدند. عبدالطیف روشان، سرپرست آن‌زمانِ وزارت تحصیلات عالی، با حضور در جمع معترضان و امضای قطع‌نامه‌ی دانشجویان، تمامی خواسته‌های آنان را پذیرفته و وعده داد که پرونده‌ی زهرا خاوری را به‌صورت جدی پی‌گیری می‌کند. پرونده‌ی خودکشی زهرا خاوری در آن زمان به نهادهای عدلی و قضایی راجع شد. انجمن وکلای مدافع افغانستان، سه وکیل مدافع را در اختیار خانواده زهرا خاوری قرار داد و این وکلا، وعده دادند که «تا آخرین حد» تلاش می‌کنند پرونده‌ی خاوری به‌گونه‌ای جدی و شفاف تعقیب شود.

در آستانه‌ی دومین سالگرد خودکشی زهرا خاوری، اما، هیچ‌کدام از این وعده‌ها عملی نشده است. منابع آگاه از پرونده‌ی زهرا خاوری، می‌گویند که گل محمد طنین، استاد رهنمای خاوری، در محکمه ابتدایی، برائت حاصل کرده و پرونده بسته شده است. مدیر خوابگاه دخترانه، هرچند در همان اوایل، برکنار گردید، اما تغییرات لازم در کیفیت زندگی دانشجویان و نیز رفتار مسؤولین خوابگاه نسبت به دانشجویان ایجاد نشد. هنوز هم، دانشجویان خوابگاه دخترانه، از کیفیت زندگی‌شان در خوابگاه و نیز رفتارهای نادرست مدیریت خوابگاه شاکی‌اند. هیچ منار یادبودی به‌نام زهرا خاوری بنا نشد. در سیستم درسی دانشگاه و پایان‌نامه‌ی دانشجویان، تغییری به‌میان نیامد. در نتیجه، از وزارت تحصیلات عالی تا نهادهای عدلی و قضایی، و از دانشگاه کابل تا انجمن وکلای مدافع افغانستان، همگی به مردم، دانشجویان و افکار عامه دروغ گفتند.

در آستانه‌ی دومین سالیاد خودکشی زهرا خاوری- دختری که از روستایی دورافتاده و خانواده‌ای فقیر به کابل آمد تا درس بخواند، اما در سیستم ناکارآمد تحصیلی افغانستان خودش و آرزوهایش نقش بر آب شد- باید قضیه‌ی خودکشی او را بار دیگر به‌عنوان اهرم فشار بر نظام تحصیلی، به هدف بهبود آن، و بر نهادهای عدلی و قضایی، جهت واداشتن‌شان به تأمین عدالت و تعقیب آن‌هایی که با زندگی و سرنوشت آدم‌ها به‌صورت غیرمسؤولانه بازی می‌کنند، جدی بگیریم و نگذاریم سیستم‌های ناکارآمد و ستم‌زا، همچنان به حیات‌شان ادامه دهد.

چاپ کنید
ایمیل کنید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

مدیر مسوول: رقیه صادقی

سردبیر: علی جلالی تمرانی

مسوول وب‌سایت: علی محبی

ویراستار: محمد محمدی

صفحه‌آرا: سیف‌الله فیروزی

© تمام حقوق مطالب این وب سایت برای هفته‌نامه پیرامون محفوظ می باشد.