بر گفته‌ی اوری، در روستای‌شان دختران تا زمانی‌که خردسن هستند می‌توانند به مکتب بروند، ولی وقتی که پا به نوجوانی نهادند دیگر اجازه‌ی رفتن به مکتب را ندارند.
رقیه صادقی

دختران روستایی در بدخشان از آموزش ‌و پرورش باز مانده‌اند

«پروین» یکی از دخترانی است که قربانی رسم و رواج روستای‌شان شده است. او ۲۱ سال سن دارد و مادر یک فرزند است. پروین می‌گوید شاگرد صنف هشتم بوده که خانواده‌اش دیگر اجازه‌ی رفتن به مکتب را به او ندادند و او را به شوهر دادند. پروین با چشمان پر از اشک و آه عمیق به حرف‌هایش ادامه داد:‌ «مردم قریه‌ی ما به حق دختران‌شان بسیار ظلم می‌کنند، آن‌ها را در خردسالی به شوهر می‌دهند و بیشتر خانواده‌ها حتا عدم رضایت دختر هم برای‌شان اهمیت ندارد و شماری هم دختران‌شان را به مردهای پیر می‌دهند».

کتاب «رقص در مسجد؛ نامه یک مادر افغان به پسرش» امروز (دوشنبه، ۲۰ دلو ۱۳۹۹) در تالار بین‌المللی مطبوعاتِ وزارت اطلاعات و فرهنگ رونمایی شد.
هفته‌نامه پیرامون

«رقص در مسجد» در کابل رونمایی شد

آقای ناجی گفت کتاب دو بخش دارد: بخش اول انتقال تجربه‌ی مادربزرگ به حمیرا قادری از طریق قصه‌ها و روایت‌ها؛ به‌گفته آقای ناجی، حمیرا قادری در این بخش «بک‌گروند»ش را روایت می‌کند. بخش دوم، انتقال تجربه‌ها و گفته‌های خود حمیرا قادری به پسرش، سیاوش، است که به‌گفته‌ی آقای ناجی رنگ قلم حمیرا قادری در این بخش تیره‌تر شده است. داوود ناجی گفت حسن کتاب در این است که تقلبی در آن نیست. حمیرا قادری خشم‌گین است، اما خشم‌اش از فرد نیست؛ از سیستم است. او با تمام خشم خود علیه سیستم می‌نویسد.

صالح نوشته است: «به وزارت ترانسپورت هدایت داده می‌شود که در دروازه‌های ورودی از ۷۰۰ افغانی که فیصله کابینه است بالاتر نگیرید».
هفته‌نامه پیرامون

صالح به وزارت ترانسپورت: اضافه‌ستانی در دروازه‌های کابل تا فردا متوقف شود

امرالله صالح، معاون نخست ریاست‌جمهوری می‌گوید اسنادی به‌دست آورده است که نشان می‌دهند مأمورین ترانسپورت و دروازه‌های کابل از راننده‌ها اضافه‌ستانی می‌کنند. آقای صالح گفته است ۷۰۰ افغانی فیصله کابینه است و هیچ مأموری حق ندارد اضافه‌تر از ۷۰۰ افغانی از راننده‌ها اخذ کند. صالح نوشته است: «به وزارت ترانسپورت هدایت داده می‌شود که در دروازه‌های ورودی از ۷۰۰ افغانی که فیصله کابینه است بالاتر نگیرید».

فقر و بی‌کاری و تنگ‌دستی‌ نه‌تنها که دامن‌گیر خانواده‌های پرجمعیت است، بلکه خانواده‌های کم‌جمعیت را نیز با مشکلات زیادی روبه‌رو ساخته است.
رقیه صادقی

فقر در فیض‌آباد بدخشان بیداد می‌کند

بی‌بی راضیه، خانم ۵۹ ساله‌ای است که ۴۵ سال می‌شود نانوایی می‌کند و تنها نان‌آور خانواده ۱۲ نفری‌اش است. این خانم نانوا هنگامی که در مورد وضعیت زندگی، رنج‌ها و مشقت‌هایی که در طول زندگی‌اش متحمل شده برایم می‌گفت چهره‌اش پر از درد و اندوه بود و اشک‌هایش جاری شده بود. با گلوی پر از بغض گفت: «خواهر جان، مردم بدخشان در غم می‌سوزد، تباه شده است، کسب‌و‌کار نیست، شوهرم و فرزندانم همگی بی‌کارند و فقط خودم نان می‌پزم و بچه‌هایم می‌فروشد و چند افغانی که به‌دست آوریم مصرف خرج و خوراک خود می‌کنیم». راضیه افزود: روزانه حدودِ ۶۰ الی ۷۰ نان می‌پزم و پسرم به بازار می‌برد، اما بیشتر روزها نان‌ها مکمل فروخته نمی‌شوند و دوباره به خانه می‌آورد.

رهنورد زریاب، از آن‌جایی که فردی اجتماعی و خوش‌مشرب بوده، با بسیاری‌ها دوستی و آشنایی داشته است و همین دوستی و آشنایی سبب شده است
علی جلالی تمرانی

«یادش باقی‌ست، چنان که کلام و کلماتش باقی‌ست»

محمد اعظم رهنورد زریاب، نویسنده‌ی پرکار و مشهور کشور، جمعه‌ی هفته‌ی پیش (۲۱ قوس ۱۳۹۹) در سن ۷۶ سالگی، در شفاخانه‌ی چهارصد بستر شهر کابل، درگذشت. گفته می‌شود که رهنورد زریاب، بر اثر ابتلا به بیماری کرونا فوت کرده است. او در روزهای پیش از فوت‌اش بیمار و در شفاخانه بستری بود.
زریاب ده‌ها داستان کوتاه و چندین رمان نوشته است. مشهورترین رمان آقای زریاب، «گلنار و آیینه» است. «گلنار و آیینه»، اولین و بهترین رمان وی است.

در تازه‌ترین اقدام، وزارت معارف و تحصیلات عالی برای جلوگیری از شیوع موج دوم ویروس کرونا، مکتب‌ها و دانشگاه‌ها را برای سه ماه رخصت کردند.
رقیه صادقی

به بهانه‌ی یک‌سالگی ویروس کرونا

وزارت صحت عامه کشور چندی پیش اعلام کرد که با سردشدن هوا، موج دوم ویروس کرونا آغاز شده و تمامی هوتل‌های عروسی تا آخر ماه قوس اجازه فعالیت ندارند و باید بسته بمانند. همچنان وزارت صحت گفته است که پس از این آزمایش کرونا برای ورود به افغانستان اجباری است. این گفته‌ها را وزیر صحت عامه در حالی ابراز کرده است که از شروع شیوع ویروس کرونا تا کنون آزمایش کرونا برای ورود به کشور اجباری نبوده و ممکن شمار زیادی مبتلاهای ویروس کرونا این ویروس را با خود به کشور منتقل کرده باشند. اما وزارت صحت درست یکسال پس از شیوع ویروس کرونا این موضوع را درک کرده است.

کمیسیون حقوق بشر گفته است که میزان خشونت‌ها علیه اطفال در دوره‌ی قرنطین (شش ماه اول سال ۱۳۹۹)، نسبت به شش ماه اول سال گذشته ۱۳.۵ درصد کاهش را نشان می‌دهد.
هفته‌نامه پیرامون

کرونا بر وضعیت حقوق بشری اطفال تأثیر بسیار جدی گذاشته است

کمیسیون مستقل حقوق بشر گفته است که میزان خشونت‌ها علیه اطفال در دوره‌ی قرنطین (شش ماه اول سال ۱۳۹۹)، نسبت به شش ماه اول سال گذشته ۱۳.۵ درصد کاهش را نشان می‌دهد. اما کمیسیون گفته است که «این کاهش ممکن به‌دلیل محدودیت رفت‌وآمد در دورەی قرنطینه باشد که در نتیجه‌ی آن، قربانیان فرصت مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی و ثبت قضیه را نداشته‌اند در حالی‌که اصل آمار خشونت علیه اطفال ممکن به‌مراتب بیشتر بوده باشد».

زنان افغانستان طی سال‌های متمادی، خشونت‌های گوناگونی از طرف خانواده‌ و جامعه متحمل شده‌اند. در افغانستان هویت زن‌ها با اعتبار مردهای خانواده گره خورده است.
رقیه صادقی

چالش لبخند و محرومیت زن‌ها

قوانین نافده کشور از تمامی حقوق زنان حمایت می‌کند و مراجعی‌ را نیز برای تطبیق آن مشخص ساخته است. اما، دیکتاتوری و سنتی بودن مردهای خانواده عامل عمده‌ی محرومیت زن‌ها است. زن‌ها نباید از اوامر مردها خاموشانه اطاعت کنند؛ بلکه از حق خود دفاع کرده و مانند هر مردی مستقلانه و آزاد به مبارزه خود در زندگی ادامه داده و بدون ترس از کسی لبخندِ پر از مهر نثار اطرافیانش بکنند.

کتاب «یا سوسیالیسم یا توحش؛ تاریخ‌نگاری به مدد نشریات چپ افغانستان»، اثری از عتیق اروند، نویسنده و پژوهش‌گر، به روز جمعه، ۳۱ اسد با حضور جمعی از فرهنگیان، دانشجویان و اساتید دانشگاه در کابل رونمایی شد.
مسعود اختیاری

«یا سوسیالیسم یا توحش» در کابل رونمایی شد

کتاب «یا سوسیالیسم یا توحش؛ تاریخ‌نگاری به مدد نشریات چپ افغانستان»، اثری از عتیق اروند، نویسنده و پژوهش‌گر، به روز جمعه، ۳۱ اسد با حضور جمعی از فرهنگیان، دانشجویان و اساتید دانشگاه در کابل رونمایی شد. برنامه به همت «انتشارات امیری» (ناشر کتاب)، «انجمن تحقیقاتی علوم اجتماعی» و «روند فردای بهتر» برگزار شد.

دوم اسد، یادآور تلخ‌ترین و فاجعه‌آمیز‌ترین راهپیمایی مدنی است که به شکل بی‌رحمانه‌ای به خاک و خون کشیده شد. راویان روشنایی می‌گفتند و می‌نوشتند؛
قربان دانش

دوم اسد؛ روز سیاه در مسیر روشنایی

در آن‌روز جوان‌های زیادی کشته‌ شدند.‌ بعدها گزارش‌ها می‌گفتند هشتاد و شش جوان تحصیل‌کرده در آن‌روز قربانی شدند‌. دوم اسد، یادآور تلخ‌ترین و فاجعه‌آمیز‌ترین راهپیمایی مدنی است که به شکل بی‌رحمانه‌ای به خاک و خون کشیده شد. راویان روشنایی می‌گفتند و می‌نوشتند؛ از آن حادثه غم‌انگیز به مادری که تنها کیف‌پول و عکسی از فرزندش به یادگار ماند. به کودکی که تنها شناسنامه‌ی پدرش‌. به زنی تنها دست سوخته‌ی بی‌بدن شوهرش. به دختری دستمال‌گردنی که به دوست‌پسرش هدیه داده بود.