ما چگونه به ترویج تروریسم کمک می‌کنیم؟

ما قربانی خشونتیم. در واقع قربانی نوع نگاه‌‌مان به خشونتیم. ما برخورد دوگانه‌ای با خشونت و عاملان آن داریم و مشکل همین است. زمانی که مسلمانی تندرو معلمی را در فرانسه که مهد آزادی بیان است، به‌خاطر نشان‌دادن کاریکاتوری از پیامبر اسلام که خودش نکشیده بود، سر برید، اکثر مسلمانان شروع کردند به تعریف و تمجید و تکبیر و ماشاالله گفتن! یعنی خشونت و عامل آن را تایید و تشویق کردند. اما زمانی‌که بر دانشگاه کابل حمله شد، تقریباً همه این عمل را تقبیح کردند و ناراحت شدند؛ حتی کسانی که حمله بر معلم فرانسوی را تایید و تشویق می‌کردند!

چه چیزی در این دو حادثه تفاوت دارد که یکی سبب خوشحالی مسلمانان و دیگری باعث غم و اندوه می‌شود؟ مگر در هر دو حادثه انسان و انسان‌هایی به فجیع‌ترین شکل ممکن کشته نشدند؟ شاید جواب اکثریت این باشد که معلم فرانسوی مجرم بود و دانشجویان دانشگاه کابل بی‌گناه بودند؛ اما مگر دادگاهی آن معلم را مجرم شناخته بود؟

همان‌طور که از نظر اکثر مسلمانان آن معلم فرانسوی مجرم بوده، از نظر تروریستانی مثل کسانی که بر دانشگاه کابل حمله کردند، ما و امثال ما مجرم و مستحق مرگیم. تقریباً می‌شود گفت نوع نگاه مسلمانان به غیرمسلمانان با نوع نگاه تروریستان با غیر خودشان، مشابه است. اکثر مسلمانان یا از کشتن غیرمسلمانان خوشحال می‌شوند یا در قبال این مسأله بی‌تفاوتند. آن‌هایی هم که کشتن غیرمسلمانان را تقبیح می‌کنند واقعاً کم است.

تا زمانی‌که ما عمل تروریستان در قبال دیگران را تایید و در برابر خود را تقبیح و رد کنیم، اوضاع عوض نخواهد شد. زیرا تایید تروریستان از جانب اکثر مسلمانان در حوادثی مثل حادثه سر بریدن معلم فرانسوی، باعث مشروعیت‌بخشی و تشویق آن‌ها می‌شود. ما نمی‌توانیم ادعا کنیم که آن‌ها بد هستند و لایق مرگ و ما خوب هستیم و شایسته زندگی؛ پس آن‌ها را بکشید و ما را زنده بگذارید.

نشان دادن کاریکاتوری توسط معلمی در کلاس آزادی بیان در فرانسه، مثل درس خواندن دانشجویان در دانشگاه کابل بوده است. هیچکدام جرم نبوده و نیست؛ اما به زعم تندروها هر دو جرم است و مجرم باید مجازات شود.

همانطور که ما درس خواندن را در دانشگاه کابل بد و رد نمی‌دانیم، آن معلم هم نشان دادن کاریکاتوری را توهین و بد نمی‌دانسته.

حال آنکه درس خواندن دانشجویان در دانشگاه کابل، از نظر طالبان و کسانی که افکار طالبانی دارند و آن را ترویج می‌کنند، مصداق بارز تن دادن به کفر است؛ زیرا آنها حکومت را دست‌نشانده کفار می‌دانند و نهادهای حکومتی را و بخصوص نهادهایی مثل دانشگاه کابل را مرکز ترویج فساد و فحشا و افکار و اندیشه‌های غیردینی می‌پندارند و عقیده دارند که باید با مروجان فساد و فحشا و بی‌دینی و کسانی که با آنها در رابطه‌اند، برخوردی تند و خشن صورت بگیرد.

تصور کنید یک یهودی تندرو که در کشوری اسلامی مهاجر است مسلمانی را در مملکتی اسلامی، بخاطر دروغ‌پنداشتن هولوکاست سر ببرد و یهودیان دیگر کشورها به حمایت از او تظاهرات کنند، آیا این کار به نظر ما درست است؟

متاسفانه اکثر مسلمانان آنقدر جنایت و خشونت کرده‌اند و دستاویز برای دشمنان خود جور کرده‌اند که حالا اسلام و پیامبر آن به نماد خشونت بدل شده و کسی از توهین و استهزاء آنها نه شرمی دارد و نه بیمی.

ما باید در نوع نگاه‌مان تجدید نظر کنیم. باید از برخورد دوگانه دست برداریم. خشونت و عاملان آن را در هر جایی که هست، باید تقبیح و طرد کنیم.

مسلمانان تا زمانیکه تروریستان را به بد و خوب تقسیم کنند، وضعیت همین است که هست. ما تروریست خوب نداریم. تروریستی که غیر مسلمان را می‌کشد تروریست است و بد.

مگر غیر مسلمان بخاطر اینکه مسلمان نیست باید بمیرد؟ مگر ما بخاطر اینکه مسیحی، یهودی یا بودایی نیستیم خود را لایق مرگ می‌دانیم؟

به راستی اگر ما در کشوری اسلامی بدنیا نمی‌آمدیم، حالا مسلمان بودیم؟ اگر مسیحی یا یهودی، بخاطر غیرمسلمان بودن یعنی امری که در آن دخالتی نداشته باید کشته شود، پس ما نیز که در انتخاب دین و مذهب و رسم و رواج‌مان نقشی نداریم،  باید کشته شویم. 

اگر امروز که ما غمگینِ از دست دادن دانشجویان کابلیم، فکری به حال نوع نگاه‌مان به مسئله تروریسم نکنیم و به فکر تجدید نظر نباشیم، روزهای بدتری به سراغ‌مان خواهد آمد؛ زیرا این نوع برخورد دوگانه مسلمانان با تروریستان خود یکی از عوامل ازدیاد تروریست و بستری مناسب برای رشد هراس‌افکنی می‌باشد.

بر ماست که به‌عنوان بزرگترین قربانی تروریسم در سال‌های اخیر، خط‌مان را از تروریستان جدا کنیم و حتی در مسائلی مثل حادثه قتل معلم فرانسوی، انسانیت را معیار قرارداده و تروریسم را محکوم کنیم تا اگر خود باز قربانی هراس‌افکنی شدیم، بتوانیم از دیگران توقع همدردی داشته باشیم.

***

چاپ کنید
ایمیل کنید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

مدیر مسوول: رقیه صادقی

سردبیر: علی جلالی تمرانی

مسوول وب‌سایت: علی محبی

ویراستار: محمد محمدی

صفحه‌آرا: سیف‌الله فیروزی

© تمام حقوق مطالب این وب سایت برای هفته‌نامه پیرامون محفوظ می باشد.