ضرورت کمونیسم در افغانستان

کمونیسم یک افقِ اجتماعی است؛ جامعه‌ای است که در آن هر کس به‌اندازه‌ی توان و استعدادش داوطلبانه کار می‌کند و به‌اندازه‌ی نیازش آزادانه از کلیه نعمات زندگی بهره‌مند می‌شود. در این نظامْ مالکیت خصوصی بر ابزار تولید ملغی می‌شود و کار از یک اجبار برای مزد و امرار معاش، به امری داوطلبانه تبدیل می‌شود که صرفاً بر اساس درک وظیفه و پاسخگویی به نیاز اجتماعی انجام خواهد گرفت. وابستگی افغان‌ها به تقسیم کارِ اسارت‌آور کنونی از بین می‌رود و افغان‌ها به یک‌سان در متن کار داوطلبانه از امکانات مادی و معنوی برای رشد استعدادها و توانائی‌های شخصی خود برخوردار خواهند شد و ازخودبیگانگی افغان‌ها برای همیشه پایان می‌یابد. علم و تکنولوژی که در چنگال رقابت به بند کشیده شده است، آزاد می‌گردد و در نتیجه بازده کار با سرعتى غیرقابل تصور افزایش می‌یابد، تأمین زندگی مرفه و شایسته‌ی انسان به هدف تولید تبدیل خواهد شد و همه خدمات و محصولات مورد نیاز افغان‌ها را در مقیاس انبوه تولید و کلیه نیازهای مادی و معنوی افغان‌ها تأمین می‌شود.

کمونیسم کلیه اشکال استثمار به‌خصوص استعمار و استثمار‌های کنونی آمریکا، نابرابری‌ها (در توزیع امتیازات و انکشاف متوازن) و تبعیض‌هایی نظیر ستم‌کشی زن و ستم‌گری ملی به‌نام قوم، زبان، مذهب، گروه و… را از بنیاد بر می‌چیند و افغان‌ها را برای همیشه از کابوس جنگ و ناامنی رها می‌سازد. تنگ‌نظری ملی، نژادی، زبانی و قومی جای خود را به همبستگی افغانی خواهد داد. دولت به‌عنوان نیروی مافوق مردم با بوروکراسی و ارتش و دستگاه‌های امنیتی و سیستم‌های غیر دموکراتیک پارلمانی زوال خواهد یافت و جای آن را مشارکت همگانی شهروندان و همیاری و هماهنگی آزادانه و داوطلبانه در اداره‌ی امور افغانستان خواهد گرفت.

کمونیسم، جنبش و حرکت است

کمونیسم یک جنبش اجتماعی عینی است. مبارزه‌ی کارگران بر علیه نظام سرمایه‌داری مبارزه برای پایان‌دادن به تبعیضات و ستمگری‌ها، مبارزه برای زدودن آثار آسیب‌های اجتماعی که نظام سرمایه‌داری بر پیکر افغانستان به‌نام کمک بشردوستانه وارد کرده است، مبارزه بر علیه عقب‌ماندگی‌ها و خرافات توجیه‌گر این نظام، مبارزه برای نجات محیط زیست افغانستان از چنگال سود‌جویی سرمایه‌داری، مبارزات اجتماعی همین امروز افغان‌ها بر علیه جنگ و بربریت که به افق اجتماعی کمونیسم نظر دارند، بخش‌های مختلف جنبش عظیمی هستند که در پهنای جهان جریان دارد. بدین معنی کمونیسم همین جنبش حی و حاضری است که علیه وجوه مختلف نظام سرمایه‌داری در اشکال مختلف و در جلو چشمان ما جریان دارد.

کمونیسم یک جهان‌بینی است

کمونیسم یک نگرش و روش علمی شناخت جهان هستی است. پاسخ به سئوالاتی است که هزاران سال اندیشه‌ی انسان را به‌خود مشغول داشته بدون آن‌که قادر به پاسخ‌گوئی به آن بوده باشد. جهان‌بینی کمونیستی یک مکتب آکادمیک نیست و هدف آن نه تفسیر جهان بلکه فراتر از آن تغییر جهان است. این جهان‌بینی از آن‌جا که علمی است با دیگر علوم زمانه خود رابطه دارد و با پیشرفت زمان و تحولات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، هم‌پای دیگر علوم تکامل می‌یابد و کامل‌تر می‌شود. تجربه‌ی شکست‌ها و پیروزی‌ها آن را غنی‌تر می‌سازد، از این‌رو دگماتیسم و سرسپردگی در جهان‌بینی کمونیستی جایی ندارد. افغان‌ها در حال حاضر دچارِ بحران جهان‌بینی است و کمونیسم آن‌ها را از این بحران سوزناک رهایی خواهد بخشید.

کمونیسم یک راه‌حل عملی و انسانی و یک بدیل برای حل معضلات افغانستان است

مصلحین اجتماعی، اصلاح‌طلبان، دولت‌های حاکم، برای حل معضلات اجتماعی زمانه‌ی ما گاه و بیگاه بدیل‌هایی ارائه می‌دهند. گاهی جمهوریت، گاهی امارت و…. مسئله‌ی گرسنگی، آلودگی محیط زیست، ستم بر زنان، ستم ملی، فقر و بیکاری، جنگ و ناامنی و غیره، بدیل کمونیسم از لحاظ واقعی و عملی، راه‌حلی است برای پایان‌دادن به همه عوارض ناشی از نظام سرمایه‌داری، اما بانیان این نظام چه بدیل‌هایی دارند؟

با صرف کم‌تر از ۷۰ میلیارد دالر در سال می‌شود پدیده‌ی گرسنگی را از روی زمین محو کرد و در افغانستان با کم‌تر از یک میلیارد دالر در سال پدیده‌ی گرسنگی محو خواهد شد. در حالی‌که هزینه‌ی ارتش آمریکا در عراق سالانه ۲۰۰ میلیارد دالر است. محیط زیست را تنها با اختصاص بخش کمی از سودهای کلانی که انباشته می‌شوند، می‌توان به مراتب سالم‌تر ساخت. کمونیسم با ستمگری ملی، با ستم بر زنان بیگانه است و از این رو راه‌حل‌های واقعی و عملی برای خاتمه‌دادن به این نابرابری‌ها ارائه می‌دهد. در حالی‌که نظام سرمایه‌داری خود عامل بقای این تبعیضات و نابرابری‌هاست و از ادامه‌ی آن بهرمند می‌شود.

کمونیسم روش زندگی، روش مبارزه، فرهنگ و اخلاقیات پیشرو است

انسان‌دوستی یک وجه جدایی‌ناپذیر فعالیت کمونیستی است. زیرا هدف جنبش کمونیستی رهایی انسان است. روش مبارزه‌ی کمونیستی در عین حال رنگ هدف آن را بر خود دارد. بنابراین برای کمونیسم، استراتیژی و تاکتیک از جنس هدف نهایی است. برای کمونیسم حقانیت هدف، به‌کاربردن هر وسیله‌ای را توجیه نمی‌کند. کمونیسم دنیایی است که در آن انسان آزارش به انسان که سهل است حتی به حیوان هم نمی‌رسد. از این رو کمونیست‌ها در زندگی و در مبارزه‌ی امروز خود نیز صلح‌طلب‌اند و تا زمانی‌که مجبورشان نکرده باشند، به خشونت متوسل نمی‌شوند. اخلاقیات کمونیست‌ها در برخورد به مسائل زمانه‌ی خود نظیر تبعیضات اجتماعی، رفتار نسبت به کودکان، به محیط زیست، متعالی، پیشرو و انسانی است. خودخواهی و خودپرستی جایی در مبارزه‌ی کمونیستی ندارد.

مبارزه‌ی کمونیستی یک مبارزه‌ی صادقانه است، زیرا حقیقت در جهت خواست و حرکت آن‌ها است و نیازی به کتمان حقیقت ندارند. از این رو کمونیست‌ها همیشه همه حقیقت را به مردم می‌گویند.

کمونیسم یک ضرورت تاریخی است

کمونیسم یک مدینه‌ی فاضله و یک آرزوی شیرین و خیال‌بافانه نیست، بلکه ضرورتی تاریخی است که امکان اجتماعی تحقق آن در بطن همین نظام کنونی به‌تدریج فراهم آمده است و اگر حرص و ولع سودجویانه‌ی سرمایه‌داران و جنگ‌سالاران را از طریق جنگ‌های ویران‌گر به عصر بربریت باز نگرداند، تحقق آن اجتناب‌ناپذیر است.

می‌دانیم که نظام سرمایه‌داری در شکل دولتی آن که نام کمونیسم برخود داشت و بورژوازی جهانی هم می‌کوشید تا آن را با همین عنوان معرفی کند، کار ما را قدری دشوارتر ساخته است. اما تداوم مبارزه علیه نظام سرمایه‌داری و سلاح نقد کمونیستی که به‌وسیله‌ی مارکس و انگلس پی‌ریزی شد، خود بهترین وسیله برای زایل‌کردن آن تصویری است که بورژوازی برای ناامیدکردن بشریت می‌خواهد به افکار عمومی القاء کند.

***

چاپ کنید
ایمیل کنید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

مدیر مسوول: رقیه صادقی

سردبیر: علی جلالی تمرانی

مسوول وب‌سایت: علی محبی

ویراستار: محمد محمدی

صفحه‌آرا: سیف‌الله فیروزی

© تمام حقوق مطالب این وب سایت برای هفته‌نامه پیرامون محفوظ می باشد.