اقلیت‌های جنسی باید به‌رسمیت شناخته شوند

صبور حسینی، میان‌جنسی مقیم هرات، اخیراً با برخی از رسانه‌ها گفتگو کرده است و در آن‌ها، ضمن شرح مشکلات‌اش به‌عنوان یک اقلیت جنسی، از هویت جنسی‌اش دفاع کرده است. گفتگوی او با رسانه‌ها یک‌بار دیگر به بحث‌های هرچند محدود درباره‌ی مشکلات اقلیت‌های جنسی در افغانستان و نادیده‌گرفته‌شدن‌شان در قانون مدنی و سایر قوانین نافذه دامن زده است. باری موضوع حمایت از اقلیت‌های جنسی در یکی از نشست‌های عمومی مجلس نمایندگان نیز از سوی یکی از وکلا مطرح شد، اما مورد تأیید و توجه پارلمان قرار نگرفت.

گزارش‌هایی وجود دارند که صبور حسینی پس از این مصاحبه با رسانه‌ها مورد حمله و لت‌وکوب افراد ناشناس قرار گرفته است و صدمه‌های جسمی به او وارد شده است. اقلیت‌های جنسی در افغانستان از مشکلات بی‌شماری رنج می‌برند. فرهنگ و افکار عمومی جامعه هنوز نتوانسته است واقعیت و هویت اقلیت‌های جنسی را به‌رسمیت بشناسد. قانون اساسی، قانون مدنی و سایر قوانین نافذه‌ی کشور، هیچ‌گونه حمایتی از این اقلیت‌ها نکرده است. در نتیجه، این اقلیت‌ها در بی‌سرنوشتی و بلاتکلیفی کامل به‌سر می‌برند و به دلیل تعریف‌نشدن جایگاه‌شان در جامعه و قانون، و از ترس این‌که مورد تحقیر، حمله و لت‌وکوب قرار نگیرند، اکثراً هویت جنسی‌شان را مخفی نگه‌می‌دارند.

رسانه‌ها، نهادهای حقوق بشری و جامعه‌ی مدنی، هنوز هیچ تلاش منسجم و قابل توجهی را در حمایت از این گروه‌ها انجام نداده‌اند. قانون اساسی افغانستان یکی از بهترین قوانین در سطح منطقه خوانده می‌شود، اما این قانون هیچ اشاره‌ای به وجود و هویت اقلیت‌های جنسی در کشور نمی‌کند. معنی این امر این است که حتی در جامعه‌ی مطلوب و آرمانی افغانستان، که در قانون اساسی ترسیم شده است، اقلیت‌های جنسی و هویت‌شان جایگاهی ندارند.

برای تأمین حقوق و به‌رسمیت‌شناختن جایگاه اقلیت‌های جنسی در جامعه، دو کار عمده نیاز است. (۱) راه‌اندازی کارزارهای اجتماعی و خلق گفتگو و تولید متن پیرامون هویت‌های جنسی، گرایش‌ها و علایق جنسی، جنسیت، و سایر موضوعات مرتبط به جنس و جنسیت. از این طریق می‌شود هویت اقلیت‌های جنسی را برای افکار عامه معرفی کرد و حساسیت‌های عمدتاً ناآگاهانه در افکار عمومی نسبت به اقلیت‌های جنسی را کاهش داد. (۲) واردکردن فشار روی نهادهای تقنینی به هدف رسمیت‌بخشیدن به اقلیت‌های جنسی و تعریف حقوق آن‌ها در متون و اسناد تقنینی کشور. تبعیض علیه اقلیت‌های جنسی و لت‌وکوب و تحقیر آن‌ها باید جرم‌انگاری شود و در صورت امکان، محاکم ویژه برای بررسی دعواها و مشکلات اقلیت‌های جنسی ایجاد شوند. اقلیت‌های جنسی باید مثل اقلیت‌های هندو و سیک، در پارلمان و مجلس سنا نماینده داشته باشند تا مشکلات‌شان را پی‌گیری کند.

این روزها در گفتگوهای صلح، بحث حفظ «دست‌آوردها»ی دو دهه‌ی اخیر سر زبان‌هاست. گویا همه می‌خواهند ارزش‌هایی مثل حقوق بشر، آزادی بیان، آزادی رسانه‌ها، حقوق زنان و اطفال و … در گفتگوهای صلح معامله نشوند. در فهرست بلندبالای «دست‌آوردها» و «ارزش‌ها»ی دو دهه‌ی اخیر در افغانستان، اگر جای یک «دست‌آورد» و یک «ارزش» خالی باشد، بی‌تردید هویت دگرباشان جنسی و آزادی جنسی است. ما در دو دهه‌ی اخیر هیچ دست‌آوردی در زمینه‌ی هویت اقلیت‌های جنسی نداشته‌ایم و در زمره‌ی ارزش‌های نوپا، جای آزادی جنسی هم‌چنان خالی است.

در دو دهه‌ی گذشته، برای چیزهای زیادی، برای خواسته‌ها و مطالبات حق و ناحقی، کمپاین و سروصدا کردیم. ظاهراً زمان آن رسیده است که پس از سال‌ها سکوت تأییدآمیز و بی‌توجهی به هویت اقلیت‌های جنسی و جایگاه‌شان در جامعه، این مسأله‌ی حاد اجتماعی را به گفتمانی سراسری و همگانی تبدیل کنیم.

***

چاپ کنید
ایمیل کنید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

مدیر مسوول: رقیه صادقی

سردبیر: علی جلالی تمرانی

مسوول وب‌سایت: علی محبی

ویراستار: محمد محمدی

صفحه‌آرا: سیف‌الله فیروزی

© تمام حقوق مطالب این وب سایت برای هفته‌نامه پیرامون محفوظ می باشد.